Geloof, hoop en liefde, dat zijn drie zaken die bij elkaar horen in het leven van een christen. We kunnen ze geen van drieën missen. Want al is de liefde de meeste, zonder geloof en hoop is de liefde ook niet volmaakt.  "Deze drie", zegt Paulus, "zij blijven!" En als wij sterven? Ook dan blijven ze. Het geloof is immers een kennend vertrouwen en een vertrouwend kennen. En daarom zal een kind van God als hij sterft een volmaakt vertrouwen hebben en zal God nooit meer worden gewantrouwd. En 't is waar, het geloof zal overgaan in aanschouwen, maar het kennen en vertrouwen zal toch eeuwig blijven.

En hoe is dat met de hoop? Want Gods kinderen worden toch in hope zalig?  Die hoop zal toch ook dan bij het sterven vervuld worden? Toch zal er in de hemel geen stilstand zijn. In die betekenis zal de hoop blijven dat er een voortgang zal zijn van de ene heerlijkheid tot de andere. Leven is hopen. En dat geldt ook voor het eeuwige leven.

Inderdaad. Deze drie zullen blijven, maar de meeste van deze drie is de liefde.  Een hemel zonder liefde is geen hemel.  En nu mogen Gods kinderen hier op aarde al voorsmaken van de hemel hebben. Het beginsel van de eeuwige vreugde, zoals de Catechismus zegt. In die voorsmaken van de hemel, als het geloof mag geloven en als de hoop mag leven, dan is dat nooit zonder liefde. Je zou kunnen zeggen: de liefde is het hart van het geloof en de hoop. En wie niets van deze liefde kent is goddeloos, dat wil zeggen zonder God.