"Ik zal Israël zijn als de dauw."

Hosea 14:6a

Wij kunnen ons nauwelijks voorstellen van welke grote betekenis de dauw is in het oosten. In het voorjaar is er in Palestina de voorjaarsregen  en in het najaar de spade regen. In deze regentijden wordt het land veranderd in een modderpoel. Maar daartussen? In de tussenliggende maanden valt er vaak geen druppel regen. Een half jaar lang brandt de zon op de akkers, de grond droogt uit en de aarde scheurt. Wat een zegen is het dan wanneer  's avonds de temperatuur gaat dalen en deze afkoeling mag resulteren in nevelvorming. Zonder deze nevelvorming zou er geen grassprietje groeien.

Zo zijn wij van nature ook mensen als een land waarop regen noch dauw is neergedaald. We kunnen als een woestijn zijn waarin alles gestorven is. Onze levensplant  heeft het water van de hemel nodig. In de wereld is geen vocht. In vermeende vroomheid zijn wij net als kunstbloemen. Er zijn soms hele goede zodat we denken: "Wat heeft die mevrouw de bloemetjes er mooi bijstaan!" Maar op een zeker moment kom je er achter dat er geen groei in zit en er gaat geen geur van uit. Zo zijn wij van nature ook. Buiten de levende geloofs-gemeenschap met de Heere Jezus zijn wij als een dor en mat land. Maar nu zegt Hosea dat de Heere wil komen tot vernieuwing. Hoe doet de Heere dat? Met stormen en met donderbuien? Nee, door als de dauw zachtjes neer te dalen en met Zijn liefde ons harde en uitgedroogde hart te overdekken. Dat is nu de Heere. Want als de Heere komt in ons hart is Hij zo goed. Want Hij is een en al dauw. Hij kan en wil het meest verdorde en het meest harde hart  vruchtbaar maken.

Het beeld van de dauw wijst op het werk van de Heilige Geest. Wat de dauw nu werkt in het rijk van de natuur, dat werkt de Heilige Geest nu ook in het hart van  zondige mensen die dwars, vijandig en onverschillig zijn. En net als de dauw: het gaat onwaarneembaar en onverwacht. Daar wordt een meisje of een jongen in het hart gegrepen die  naast hun vader of moeder in de kerk zitten. Het wordt door hun ouders niet eens opgemerkt. Misschien zijn ze wel met tegenzin naar de kerk gegaan en zijn er voor kerktijd harde woorden gevallen. Daar wordt een oude man of vrouw gegrepen in het hart die dachten dat ze veel te hard of veel te oud waren om tot God bekeerd te worden. Daar een zieke, die met verpletterende zekerheid weet dat hij of zij van deze ziekte niet meer op zal opknappen en verbitterd en boos is. Maar de Heilige Geest komt als de dauw en maakt het hart zacht zodat we met onze boosheid en bitterheid naar de Heere Jezus toekruipen. Zo doet de Heilige Geest Zijn werk in stilte, zonder rumoer, net als de dauw. Wie hoort immers in het veld de naderende voetstappen van de dauw? Wij zien de dauw als hij er is, maar wie ziet hem komen? Zo is nu het werk van de Heilige Geest. "Ik zal Israel zijn als de dauw." Wat daalt die dauw toch neer in liefde. Het teerste bloempje wordt niet beschadigd. Wat is er in die dauw ook een overvloed. Zelfs  het kleinste bloempje ontvangt een druppel, een eigen druppel. Speciaal voor dat bloempje. Zo is er nu in de Heere Jezus, de eeuwige Zoon van God een ruimte om u te verlichten en te doen delen in Zijn eeuwige liefde. "Ik zal Israel zijn als de dauw."

Ds. J. S. van der Net